PTTK
POLSKIE TOWARZYSTWO TURYSTYCZNO - KRAJOZNAWCZE
ODDZIAŁ WISŁA

www.pttk.wisla.pl
Strona główna

    Długość ok. 2km, czas spaceru ok 45 min. Jest to trasa najbardziej obfitująca w dużą ilość ciekawych obiektów - na niej to można poznać całe dzieje Wisły.

   

Spacer rozpoczynamy z Dworca PKS.

            Teren na którym się znajdujemy nosił kiedyś nazwę Wielkiej Łąki i tutaj to, jak mówią stare zapiski, osiedlili się pierwsi Wiśłanie. Obecny dworzec autobusowy powstał w tym miejscu w roku 1975 (przedtem znajdował się w centrum, naprzeciw pl.B.Hoffa). Wisła ma bezpośrednie połączenia autobusowe z Katowicami, Krakowem, Częstochową, Bielskiem-Białą, Cieszynem, Skoczowem, Jabłonkowem (Czechy), Jaworzynką, Koniakowem. Lokalne linie łączą z Czarnym, Malinką, Łabajowem, Jurzykowem, Jawornikiem. Brak jest, niestety bezpośrednich połączeń ze Szczyrkiem przez przeł. Salmopolską czy z Żywcem przez Koniaków, które to linie miałyby kapitalne znaczenie pod względem turystycznym (ostatnio uruchomiono linię autobusową na przełęcz Salmopol skąd, po przesiadce, można „zjechać” do Szczyrku). Informacja PKS tel.033- 8552715

Naprzeciw dworca autobusowego wznosi się kościół katolicki.

    Kościół parafialny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny został zbudowany w latach 1850-1855 (pierwszy wiślański kościół był zbudowany w tym miejscu w 1644 r) a rozbudowany o część dookoła prezbiterium w roku 1970 r (wg projektu architekta K.Kozieła). Obraz Wniebowzięcia NMP w ołtarzu głównym pochodzi z XIX w. Przy kościele znajduje się cmentarz katolicki (kiedyś ewangelicki) na którym spoczywają m.in. malarz Czesław Kuriatto (1903-51), zasłużony lekarz i propagator higieny Stanisław Kopczyński (1873-1933), budowniczy linii kolejowej i wiaduktów w Dziechcince i Głębcach  inż. Ksawery Goryanowicz (1890-1957), propagatorka Wisły jako letniska, była właścicielka hotelu „Piast” Helena Wiśniewska (1855-1933). Z dawnego cmentarza ewangelickiego zachował się (po lewej stronie od bocznego wejścia do kościoła) grób pastora Andrzeja Lehockiego z 1794 r z ciekawym epitafium w języku starosłowackim.
Msze św w niedziele o godz.
 7,30;8,45; 10,00; 11,30 i 17,00.
.

    Idąc dalej ul.Lipową w stronę centrum, po lewej stronie mijamy zameczek myśliwski Habsburgów, w którym mieści się obecnie wiślański Oddział PTTK, Centralna Informacja i Recepcja PTTK, siedziba Koła Przewodników. Na I pietrze stała ekspozycja dotycząca odnowienia populacji głuszca w Beskidzie Śląskim
Na parterze ciekawa pub-kafeteria w stylu panujących kiedyś na tym terenie Habsburgów - warto tam wstąpić na piwo, gorąca czekoladę lub coś przekąsić.

Telefon  do PTTK: 033-8553560  i  033-8553480     www.pttk.wisla.pl

            Zameczek myśliwski został zbudowany na Przysłopie pod Baranią Górą dla arcyksięcia Fryderyka Habsburga w roku 1898. Po I wojnie światowej został adoptowany przez katowicki oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego na schronisko turystyczne (1925 r) - rolę tę pełnił aż do lat siedemdziesiątych, kiedy to obok niego wybudowano nowe schronisko.Stary zameczek ulegał dewastacji i jednym z proponowanych rozwiązań było jego rozebranie. Znalazła się jednak w Wiśle grupa entuzjastów, członków PTTK,  która przy dużym wkładzie pracy społecznej  spowodowała przeniesienie zameczku do Wisły (lipiec 1984- październik 1987), wykonując przy okazji remont kapitalny. W budynku tym w 1987 r odbyło się zebranie założycielskie Oddziału PTTK w Wiśle.
         Po minięciu zameczku, po ok. 100m dochodzimy do głównej arterii wiślańskiej, ul.1 Maja. Przechodzimy obok postoju taksówek.  Po prawej stronie  budynek głównej stacji kolejowej w Wiśle „Wisła Uzdrowisko”. W tym miejscu należy dodać, że Wisła nie ma statusu uzdrowiska i stosowanie powyższej nazwy jest zwyczajowe i niepoprawne wg obowiązujacych przepisów.

            Linię kolejową doprowadzono do Wisły w 1929 r a do Głębców przedłużono ją w 1932 r. Kolej została zelektryfikowana w roku 1974. Stacja kolejowa „Wisła Uzdrowisko” posiada połączenie komputerowe z ogólnopolską siecią rezerwacji PKP i tutaj można rezerwować bilety na wszystkie pociągi. Informacja PKP: 033-8552324

            Przy dworcu kolejowym mają swój początek górskie szlaki turystyczne:niebieski na Soszów doliną Jawornika (2 1/4 godz.) oraz żółty na przeł. Salmopolską (3 godz.) przez Kamienny (1 1/4 godz.)
Naprzeciw dworca PKP odchodzi w stronę rzeki Wisły ul.Wodna. W głębi widoczny DW „ZIMOWIT

           Główny budynek tego kompleksu to przedwojenny  pensjonat „Amerykanka” wzniesiony na początku lat trzydziestych. Po wojnie znajdował się tam przez krótki czas ośrodek zdrowia, później przedzkole. W 1979 roku budynek został wykupiony i rozbudowany na ośrodek wczasowy. W  „Zimowicie” będącym obecnie domem wczasowym znajduje się ogólniedostępne Muzeum Narciarstwa do którego zwiedzania zaprasza jego twórca - kierownik ośrodka.

Na początku ul Wodnej pawilon Centrum Rezerwacji Noclegów „WISTOUR” – www.rezerwacja-wisla.pl
 Idąc dalej, po lewej stronie mijamy okazałą willę „Beskid”. W tym miejscu przechodzimy na drugą stronę ulicy.

            Budynek ten zbudowany ok.roku 1930 przez Bogdana Hoffa był bardzo nowoczesnym jak na ówczesne czasy hotelem z restauracją i kawiarnią. W pierwszych latach swojego istnienia nosił nazwę Bogdan. W roku 1935 został zakupiony przez Józefa Guziura i po remoncie zmieniono jego nazwę na Hotel  Beskid.  W czasie wojny w hotelu tym przebywały niemieckie dzieci z Berlina i Hamburga. Po wojnie, do 1951 roku w budynku nadal funkcjonowała restauracja i hotel, potem pełnił rolę internatu szkoły hotelarskiej, a następnie stanowił siedzibę ogniska muzycznego -  jest nią do nadal. Po kapitalnym remoncie, w roku 1992 w budynku uruchomiono Państwową Szkołę Muzyczną.
    Bogdan Hoff  (1865-1932) był synem Bogumiła Hoffa. Skończył szkołę techniczną kolei terespolskiej w Warszawie a następnie studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz technikum we Wiedniu. W 1897 objął pracę nauczyciela rysunków w polskim gimnazjum w Cieszynie. Po roku 1905 osiadł na stałe w Wiśle i kontynuował prace swojego ojca nad przekształceniem tej wsi w miejscowość letniskową i wczasową. Był projektantem wielu will (m.in. „Zacisze”, „Beskid”, wille Ochorowicza) - wykorzystując elementy stylu witkiewiczowskiego chciał stworzyć styl typowo wiślański. Zmarł 19.07.1932 r, jest pochowany na cmentarzu „Na Groniczku” w Wiśle.
     
Powyżej Beskidu (na terenach górskich używa się określenia „powyżej” jako kierunku w górę doliny) ruch samochodowy skierowany jest na obwodnicę centrum (ul.Kolejowa) a nasz trakt spacerowy wchodzi w teren zamknięty dla ruchu kołowego. Po prawej kompleks pawilonów handlowo-usługowych (nazwanych popularnie „bunkrami”), wybudowanych przez wiślańskich kupców i rzemieślników.
      Teren po prawej stronie drogi, między dworcem kolejowym a pawilonami (obecnie mały park) to miejsce, gdzie Bogdan Hoff i Julian Ochorowicz wystawili szereg drewnianych pensjonatów, przeznaczonych dla letników z różnych stron Polski. Były to m.in. wille „Maja” „Placówka”. W tej ostatniej przebywali przybyli do Wisły na zaproszenie Ochorowicza Bolesław Prus i Władysław Reymont. Pobyt B.Prusa upamiętnia tablica na ścianie jednego z pawilonów. Drugim miejscem starych pensjonatów był teren po lewej stronie drogi, powyżej „Beskidu” (obecnie zadrzewiony). Tam J.Ochorowicz zbudował w 1925 r trzy drewniane wille pod wspólną nazwą „Zofiówka”. Największy budynek był wykonany „bez jednego gwoździa” i w nim uczony przeprowadzał szereg doświadczeń z dziedziny psychotroniki.
   Idąc dalej, za kompleksem pawilonów zauważamy po prawej stronie 300 letni dąb a pod nim obelisk z tablicą upamiętniającą pobyt i zasługi dla Wisły dr Juliana Ochorowicza.

   Julian Ochorowicz urodził się 28.02.1850 r w Radzyminie, zmarł 1.05.1917 w Warszawie.  Był czołowyn (obok Świętochowskiego) „ideologiem” pozytywizmu, filozofem, literatem i wynalazcą. Kształcił się w Lublinie (jego kolegą w gimnazjum był Aleksander Głowacki - B.Prus), w Warszawie, Lipsku (doktorat), habilitował się na Uniwersytecie Lwowskim. Oprócz rozważań filozoficznych podjął szereg interesujących badań, głównie technicznych (wynalazki mikrofonów, aparatów do przenoszenia na odległość dźwięku i światła, stąd uważany jest za prekursora radia i telewizji) oraz z zakresu parapsychologii (dużo doświadczeń z tej dziedziny przeprowadzał w Wiśle).Do Wisły przyjechał po raz pierwszy w 1899 roku. Wspólnie z Bogdanem Hoffem zbudował kilka will-pensjonatów „Maja”, „Placówka”, „Sokół” a murowana „Ochorowiczówka” istnieje do dnia dzisiejszego na ul.Ochorowicza, na Dzielnicach. Dużo fotografował. Zapraszał znamienitych gości m.in. Bolesława Prusa (to na jego cześć jedną z will nazwał „Placówką”), Stanisława Reymonta (w Wiśle napisał on pierwszy tom „Chłopów”). W 1905, razem z ks.bp Bursche i Bogdanem Hoffem był współzałożycielem Towarzystwa Miłośników Wisły. Bibliotece wiślańskiej ofiarował ok. 600 tomów książek. Jego zasługi do rozwoju Wisły jako letniska są bardzo duże.
Mieszkając w Wiśle nie przerywał swojej pracy naukowej - w specjalnie wybudowanym laboratorium przeprowadzał szereg doświadczeń z zakresu hipnozy, mediuizmu co nie zawsze podobało się mieszkańcom.

            Po obejrzeniu obelisku Ochorowicza przechodzimy przez skrzyżowanie z ul. B.Prusa. Lewa jej część prowadzi na nowe osiedle a tuż za skrzyżowaniem możemy zjeźć pizzę w  Romie lub ciastko w ciastkarni  albo napić się piwa w Tabu. Po prawej stronie skrzyżowania Dom Handlowy Świerk o dosyć bogatej ofercie handlowej. Naprzeciw Świerku kilka niezbyt spójnie i stylowo wyglądających straganów, które nie przysparzają miastu uroku.
Za Świerkiem pizzeria i jadłodajnia gdzie smacznie i tanio można uzupełnić swoje pustki w żołądku.  Dalej budynek Banku Śląskiego – dwa bankomaty czynne całą dobę.
      Dalsza część ul. 1 Maja to krótki kompleks handlowy po przejściu którego dochodzimy do ścisłego centrum miasta. Po prawej stronie mijamy nieczynny Hotel Centrum.

            W miejscu tym stała kiedyś drewniana karczma.W latach 1932-33 rodzina Rothów (w których rękach budynek jest do dnia dzisiejszego) wybudowała na jej miejscu duży kompleks restauracyjny z hotelikiem. Za hotelem była letnia kawiarnia pod parasolami. Restauracja znana była ze znakomitej kuchni oraż różnorodności napitków. Szczególnym powodzeniem cieszyły się tzw.”fajfy” czyli popołudniowe dancingi.  Od strony frontowej, na miejscu obecnego sklepu „Tajner” sprzedawano letnikom koronki, hafty istebniańskie i inne wyroby ludowe.
         Po lewej stronie ulicy, tuż przed budynkiem poczty stała kiedyś willa Nelcia. Zbudowana w roku 1905 była własnością Józefa Goszyka, nauczyciela i wielkiego społecznika wiślańskiego. 6 marca 1919 gospodarz podejmował w tym domu Komisję Koalicyjną, która miała zadecydować o przynależności Wisły do odrodzonego państwa polskiego. Po zburzeniu znajdującej się w nienajlepszej kondycji willi powstała tu restauracja „Ondraszkowa Izba” (polecamy) oraz szereg pawilonów przy drodze.
   
Centralnym punktem Wisły jest plac Bogumiła Hoffa. Jego otoczenie tzn budynek poczty, domy z tzw „laubami”, siedziba Urzędu Miejskiego oraz Dom Zdrojowy z restauracją, biblioteką i kinem zostało zbudowane w latach trzydziestych. W budynku kina ma swoją siedzibę Wiślańskie Centrum Kultury oraz Centralna Informacja – tam można zasięgnąć informacji m.in. na temat organizowanych w mieście licznych imprez kulturalnych  Tel. 033-8553456  .

       Na placu i w jego otoczeniu możemy spotkać w pogodne dni wystawy obrazów oraz wyrobów sztuki ludowej - ekspozycje połączone są ze sprzedażą.
W głębi widoczny park z muszlą koncertową (patrz trasa nr 2).  Na przedłużeniu ciągu budunków pl.B.Hoffa znajduje się okazały budynek szkoły.

            Po 1918 roku władze oświatowe dysponowały na terenie Wisły dziewięcioma obiektami szkolnymi. W centrum stał murowany budynek z 1824 r i drewniany „U Niedźwiedzia” z 1891 r - budynki te nie mogły pomieścić wszystkich uczniów.  Staraniem kierownika szkoły Józefa Goszyka otwarto w roku 1927 dwukondygnacyjną , 6-klasową Szkołę Podstawową (główna bryła obecnego budynku). Pod koniec lat czterdziestych do szkoły podstawowej dołączono Liceum Ogólnokształcące, które od 1945 funkcjonowało w pionierskich warunkach w rejonie Jarzębatej i Oazy. Aby rozładować trudne warunki lokalowe w roku 1950 do istniejącego gmachu dobudowano drugie piętro. Wraz z rozwojem Wisły i ten budynek okazał się niewystarczający i na tyłach budynku (od strony parku) dobudowano w ostatnich latach (otwarto w 1995 r) nowe skrzydło, w którym mieści się liceum zaś szkoła podstawowa zajmuje część frontową. W holu szkoły znajduje się popiersie patrona szkoły Pawła Stalmacha dłuta artystów Ireny i Metodego Sowów, wokół niego portrety nauczycieli wiślańskich, którzy zginęli w hitlerowskich obozach koncentracyjnych: Michała Cieślara, Jerzego Niemca, ks.Władysława Pawlasa i Jana Sztwiertni.

Bardzo ciekawa jest zabudowa prawej części placu Hoffa. Za hotelem Centrum znajduje się parking dla samochodów - do 1975 r był to plac dworca autobusowego. W rejonie tym spotykamy trzy stare budynki zasługujące na uwagę. Od strony ulicy znajduje się murowany budynek Muzeum Beskidzkiego.

      Obiekt ten został wzniesiony pod koniec XVIII wieku. Mury kamienno-ceglane mają grubość ok. 1 m, dach dwuspadowy kryty gontem. W latach 1795-1945 była to karczma  w której koncentrowało się życie towarzysko-obyczajowe ludności wiślańskiej. Po 1945 roku w pomieszczeniach dawnej karczmy urządzono magazyny GS -u i mieszkanie magazyniera. W roku 1956 zlikwidowano magazyny a w dwóch największych izbach urządzono sale lekcyjne dla Zasadniczej Szkoły Gastronomicznej.
      Z powstaniem muzeum w Wiśłe najbardziej związana jest postać Andrzeja Podżorskiego (1886-1971) nauczyciela, społecznika, autora przewodników po Wiśle. Jego pasją było gromadzenie materiału etnograficznego aby wyeksponować go potem w wymarzonym muzeum wiślańskim. Przez wiele lat czynił starania , zbierał eksponaty i materiały, by podczas I Tygodnia Kultury Beskidzkiej w Wiśle w dniu 16.08.1964 doczekać otwarcia Muzeum Beskidzkiego, którego był kierownikiem do 1968 roku.
      Stałą ekspozycję muzeum tworzą trzy pomieszczenia ilustrujące główne zajęcia, strój i wnętrze izby mieszkalnej Beskidu Śląskiego. Osobną salę przeznaczono na wystawy zmienne. Przed wejściem do muzeum ekspozycja uli i sprzętów gospodarskich.      
Muzeum czynne codziennie w godzinach 10-14 (w środy do 17-tej), w poniedziałki  nieczynne. Telefon: 033-8552250  
    W 2011 roku, w obejściu Muzeum (za budynkiem głównym) otwarto Enklawę Budownictwa Beskidzkiego gdzie zgromadzono kuźnię, chatę komornika, szałas w którym wyrabia sie sery owcze, ekspozycję uli. W okresie letnim obiekty te "żyją" a na tym terenie, w soboty i niedziele organizowane są różnego rodzaju imprezy folklorystyczne.

Patrząc ze wspomnianego parkingu na zachód, w kierunku obwodnicy zauważamy na stoku górskim kompleks skoczni igielitowych. Zostały one zbudowane w latach 1962-64 i są przeznaczone do szkolenia podstawowego młodych skoczków – tu właśnie swoje pierwsze skoki wykonywał Adam Małysz.  Punkty krytyczne tych „skoczeniek” to 15, 23 i 40 m. Bywa, że latem przy słonecznej pogodzie można tam zauważyć trenujących na igielicie skoczków wiślańskich. Obok skoczni, po  lewej stronie znajduje się „Przygoda Park” – park linowy posiadajacy 5 tras o różnym stopniu trudności. www.przygodapark.com

     Na tyłach muzeum, znajduje się gospoda regionalna. Mieści się ona w 75-letniej chałupie przeniesionej w 1984 r z Jonidła. Można tam zjeść smaczne potrawy regionalne
Drugim drewnianym budynkiem za muzeum jest chałupa „U Niedźwiedzia”. Zbudowano ją w 1891 r jako drugi budynek szkoły w Wiśle (istniejąca szkoła nie mogła pomieścić wszystkich dzieci). Obecnie w budynku tym mają swoją siedzibę organizacje społeczne i towarzystwa.
      Naprzeciw „Niedźwiedzia” znajduje się plac targowy (targi w środy i soboty) pełniący również rolę parkingu. W ostatnich latach staraniem władz miejskich ujednolicono stragany na których różnego rodzaju towary można kupić codziennie. W końcu placu targowego znajduje się WC.

Kontynuując spacer ulicą 1 Maja dochodzimy do kościoła ewangelickiego.

   Jak już wspomniano w krótkiej historii Wisły, większość mieszkańców naszego miasta jest wyznania ewangelickiego a zatem kościół pod wezwaniem Apostołów Piotra i Pawła jest głównym kościołem wiślańskim. Pierwszy wiślański kościół ewangelicko-augsburski został zbudowany w roku 1782, w rok po ogłoszeniu przez cesarza austriackiego patentu tolerancyjnego. Był to budynek drewniany bez wieży i dzwonów. Inicjatorem budowy obecnego kościoła był „najzasłużeńszy pastor wiślański”(wg B.Hoffa) Michał Kupferschmidt. Kamień węgielny założono w roku 1833 a kościół poświęcono w dniu św. Piotra i Pawła tj. 29 czerwca 1838 r. Jest to budowla trójnawowa z wieżą (którą dobudowano później) o wystroju klasycystycznym. Harmonia jego klasycystycznego wystroju wewnętrznego została zakłócona niedawno umieszczonym tam obcym stylowo dodatkowym ołtarzem z innego kościoła. W prezbiterium witraż wykonany w roku 1938 przez Krakowski Zakład Witraży a zaprojektowany przez Adama Ciompę przedstawiający patronów kościoła. Wnętrze, za wyjątkiem prezbiterium utrzymane jest w bieli z dyskretnymi elementami złoceń. W chórze współczesne organy koncertowe. W kruchcie pod wieżą znajduje się ekspozycja starodruków protestanckich, krótka historia zboru i związanych z nim duchownych.
            Nabożeństwa w niedziele: ranne 845, główne 1100, spowiedź i komunia św. 1000.

       Naprzeciw kościoła budynek starej szkoły zbudowanej w roku 1824. Na frontowej ścianie tablica poświęcona pamięci Jana Sztwiertni.

       Jan Sztwiertnia (1911-1940) pedagog, kompozytor. Urodził się w Ustroniu. W 1921 r został wychowankiem Ewangelickiego Domu Sierot w Ustroniu, a w 1925 r ukończył szkołę powszechną w Ustroniu wykazując wyjątkowe uzdolnienia muzyczne. W latach 1925-30 kontynuował naukę w Seminarium Nauczycielskim w Cieszynie. Następnie objął posadę nauczyciela w szkółce ludowej na Równem pod Baranią Górą. Tam, w ciszy, z dala od świata komponował ze słuchu, intuicyjnie wiele utworów a jedynym bodźcem to skromna dawka zasad muzyki uzyskana w Seminarium Nauczycielskim oraz radiowy kontakt ze światem za pośrednictwem małego kryształowego detektorka. W roku 1933 przeniósł się do szkoły w Wiśle Głębcach a po roku do szkołu w Wiśle Centrum. Tutaj prowadził chór kościelny, był organistą. Wtedy to powstawały kolejne dzieła muzyczne: drobne utwory na użytek szkolny i kościelny, fugi, preludia, chorały, kantaty oraz większe dzieła (m.in. poemat symfoniczny „Śpiący rycerze w Czantorii” czy operę ludową „Szałasznicy” z wieloma wyjątkowo melodyjnymi ariami). W 1935 zapisał się do Szkoły Muzycznej w Cieszynie a w 1937 r wstąpił do Konserwatorium Muzycznego w Katowicach. W maju 1939 r odbył się w auli konserwatorium jego recital złożony z jego własnych kompozycji. W nagrodę otrzymał stypendium na studia muzyczne w Paryżu. Niestety, wybuch wojny przekreślił jego plany. W czerwcu 1940 został aresztowany przez gestapo - zginął wśród strasznych męczarni w obozie koncentracyjnym w Gusen. Jego prochy przysłano do Wisły - są one złożone na cmentarzu „Na Groniczku”.

   Idąc dalej naszą trasą mijamy po prawej stronie budynek parafialny (http://luteranie.pl/wisla/) a za nim kompleks związany z hotelem „Piast”. Przed hotelem ogródek letni w którym w każdą letnią sobotę organizowany jest festyn. Obok restauracja „Ogrodowa”.

        Z hotelem Piast związana jest osoba Heleny Wiśniewskiej (1855-1933).. Przyjechała ona do Wisły ok. roku 1900 aby leczyć chore płuca. Ponieważ pobyt w tych rejonach poprawił jej stan zdrowia. postanowiła osiedlić się w Wiśle na stałe. Początkowo mieszkała w willi „Wygnanka” (istnieje do dziś na ul. Ochorowicza), następnie, ok.1905 r zbudowała okazałą jedenastopokojową willę „Dziechcinka”, którą wynajmowała gościom.
Na miejscu hotelu „Piast” istniała kiedyś drewniana karczma, która spaliła się w 1885 r. Na jej miejscu przedsiębiorca Fulda z Cieszyna wybudował okazały pensjonat i nazwał go „Luisenhof”. Helena Wiśniewska wspólnie z Bogdanem Hoffem kupili ów pensjonat z zamiarem wybudowania tam kompleksu przyrodoleczniczego. Wyremontowany  komfortowy hotel nazwali „Piast”. Zakupili również stajnie po drugiej stronie drogi, nad rzeką i urządzili w nich „łazienki”. Zakład funkcjonował zaledwie kilka lat gdyż w powódź w 1915 r zniszczyła nadrzeczny zakład. B.Hoff wycofał się wtedy ze spółki i hotel prowadziła sama Helena Wiśniewska. Zapraszała dużo gości szczególnie z Wielkopolski (skąd pochodziła), Warszawy i Lwowa. Po jej śmierci 1933 hotel przejęły jej dwie kuzynki Irena Dalska i Wanda Rychlicka. Hotel „Piast” spełnia swoją funkcję do dnia dzisiejszego. Posiada 52 miejsca w pokojach 2,3,4,5 i 6 osobowych.  Tel. 855-35-78
    Na ścianie frontowej hotelu znajduje się tablica upamiętniająca pobyt w Wiśle Marii Konopnickiej, ufundowana w roku 1986 przez Towarzystwo Miłośników Wisły.

       Po przejściu obok hotelu „Piast” przecinamy ulicę Olimpijską wchodząc w mały fragment parku przy pomniku „Źródła Wisły”. Brązowy pomnik „Ślązaczki u źródeł Wisły” został wykonany przez prof. Konstantego Laszczkę i odsłonięty z okazji I Święta Gór w roku 1938. Podczas II wojny został zniszczony przez hitlerowców a nową postać ślązaczki stworzył Artur Cienciała w 1975 r.

  Nasza trasa biegnie dalej wzdłuż rzeki Wisły z jednej a ruchliwej drogi z drugiej strony. Po kilkuset metrach dochodzimy do skrzyżowania na Oazie, które kończy nasz spacer.
     Nazwa Oaza pochodzi od restauracji znajdującej się kiedyś na miejscu sklepu spożywczego (za pawilonami ABC), która to restauracja była kiedyś jedną z najbardziej eleganckich w Wiśle. W rejonie Oazy znajduje się kawiarnia „Kufajama” w której nie tylko można napić się kawy czy piwa ale również pooglądać licznie eksponowane tam obrazy twórców z rejonu Wisły. Obecnie rejon Oazy jest ważnym węzłem komunikacyjnym (skrzyżowanie dróg do Malinki i Czarnego, na Kubalonkę i dalej do Istebnej, do Dziechcinki oraz do Centrum) oraz drugim centrum handlowym Wisły. Na prawo od skrzyżowania, powyżej drogi znajduje się Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej „Dziechcinka” (tel. 033-8552493), Pogotowie Ratunkowe (999) i Apteka (033-8552213).
     Niedaleko skrzyżowania znajduje się przystanek kolejowy Wisła Dziechcinka (najkrótsze dojście po lewej stronie pawilonu ABC). Na tyłach pawilonu znajduje się  wypożyczalnia nart, ski-serwis oraz sklep ze sprzętem narciarskim.

Za rondem znajduje się stacja benzynowa a tuż za nią budynek Fundacji Izabeli i Adama Małyszów a w nim wystawa trofeów naszego mistrza.

 Powrót do centrum Wisły może nastąpić autobusem lub spacerem drugim brzegiem rzeki Wisły.



opracował Franciszek Drewniok

           

           

wycieczki
Aktualności
Imprezy
Historia
Kontakt
Noclegi
Sklep

Created by Marek Pinkas